WdoWa - Głos pokolenia

To... jest miłość do muzyki

I ZWROTKA:

Ja nie wierzę w bieg zdarzeń
Wierzę w mój stadion
Gdy potyka się wart ktoś o ten kolejny banknot
Wiem, że mam tą własną drogę
Tor obok
To napędza jak motor
Jest metodą na osąd
Tych co myślą, że przyszłość naszych ambicji
Jest skazana na fiasko, że
Nie uda się nigdy
Nie wygramy tej bitwy
Nie możemy być dobzi
Nie chcą dać nam szansy
Lecz każą udowodnić
To od nich
Wypływa nasz gniew, bezradność

Nie rozliczam ich błędów
Nie prostuje poglądów
Na początku jest odruch:
„Dajcie mi święty spokój”
I chwila przy myślach:
„Co zyskam na nerwach?”
Liczy się to co mam nie czy wie o tym reszta
Choć też tak czasem nie umiem z tym walczyć
Chce przestać
Przelewam cały ból na kartki
To fakty, z których nie mam komu się zwierzyć
Smutki i uśmiechy jest ich cały zeszyt
A rzeczy na które nie mam wpływu ominę
Przyglądam się tylko siedząc z tyłu jak w kinie
Rozkminie dla siebie
Doświadczam
To lekcja
Tak bóg chciał
Co pech chciał
Dostałam ja jedna

Reprezentuje hip hop od premiery „Ej suczki”
W zasadzie to tłumacze choć i tak wiem daremnie
Wiem co jest piękne i co rośnie we mnie
I co rok to pewniej
Z tego się nie wyrasta
Przeciwnie jak dziecko jara mnie każdy punchlain
Każda fajna zwrotka, która sprawia, że ludzie
Będą ją powtarzać na koncercie i w klubie
I później lata długie zostanie w pamięci
Głos pokolenia i Ci młodzi poeci

REFREN:

Weź się zastanów
To jest... miłość do muzyki a nie miłość do kariery

zajebistee ;D